celestina: marami akong pangarap...sana makapag-abroad talaga ako...gusto ko rin mag-journalism sa UP... kaso mahirap yata makapasok at mahal...pinapaalis na naman kami rito... lumipat daw kami sa likod... pumayag naman sila na gawan kami ng pintuan...
kuya caloy, mahirap ba ang law?
Monday, November 17, 2008
Sunday, August 3, 2008
Friday, July 25, 2008
help ate vic's family
Dear Alumni and Alumnae of AtSCA,
As some of you already know, our beloved Manang Victoria Desierto from Marytown passed away last Monday, 21st of July 2008.
It had come to us as a great shock since Manang Vic was still working around the month of May, however her health quickly started to fail. What we had thought as goiter, turned out to be tumor, a cancer that quickly spread throughout her body. When our fellow alumnus Caloy Prado visited a week ago, he had found her already bedridden, and could hardly speak and eat. Manang Vic was supposed to have an operation this August to take out her tumor, however, perhaps because of her weakened state she was rushed to the hospital last Monday. At around 7 in the evening, our Manang Vic passed away.
Manang Victoria has been a kind of icon to us AtSCAns especially us Marytowners. We have gotten to know her and her family well. Most of all, she had invited us not only into her home but into her life.
Manang Vic left behind eight children (Apple, Dobek, Bona, Drilon, Joco, Aliana, Martie and Bryle), six of which are still minors, while the two oldest have stopped school and have unstable employment. Her husband, Kuya Dong, had suffered a stroke some years back and is no longer able to work.
We are writing this letter in behalf of the family that Manang Vic left behind. As of the moment they have no stable source of income and are still settling expenses incurred from the hospital, the wake and burial.
The wake is being held at the Marytown Chapel and burial will be this Sunday, 27th of July. Some of us alumni are arranging for a visit this weekend and we are urging you to join us. Moreover, for those who may not be able to visit but would like to help financially, we are temporarily going to use Caloy Prado's Metrobank savings account to pool funds for the family's immediate needs.
For your donations, please deposit to:
Metrobank Savings Account Number: 0933093197535
Account Holder: Carlos Manuel S. Prado
Note: The purpose of this account and your deposits will be for the "abuloy" of those who could not personally visit the family and will also go to the expenses abovementioned. We will entrust the funds to the decision-maker of the family. Please also note that this DOES NOT translate into an Endowment Fund that some of the alumni previously discussed. Moreover, please DO NOT make a deposit after August 8, 2008, again, the account is only being temporarily used for the abovementioned purpose.
I'm sure the family will be very thankful for any help you will give. Please also forward to those who want to help, especially Marytowners.
Thank you brothers and sisters, you can contact me for the meet-up on Saturday. I'll be visiting after lunch.
Jo Santiago
MT Cell Leader 06-07
09175060587
4074453
Caloy Prado
MT Cell Leader 05-07
As some of you already know, our beloved Manang Victoria Desierto from Marytown passed away last Monday, 21st of July 2008.
It had come to us as a great shock since Manang Vic was still working around the month of May, however her health quickly started to fail. What we had thought as goiter, turned out to be tumor, a cancer that quickly spread throughout her body. When our fellow alumnus Caloy Prado visited a week ago, he had found her already bedridden, and could hardly speak and eat. Manang Vic was supposed to have an operation this August to take out her tumor, however, perhaps because of her weakened state she was rushed to the hospital last Monday. At around 7 in the evening, our Manang Vic passed away.
Manang Victoria has been a kind of icon to us AtSCAns especially us Marytowners. We have gotten to know her and her family well. Most of all, she had invited us not only into her home but into her life.
Manang Vic left behind eight children (Apple, Dobek, Bona, Drilon, Joco, Aliana, Martie and Bryle), six of which are still minors, while the two oldest have stopped school and have unstable employment. Her husband, Kuya Dong, had suffered a stroke some years back and is no longer able to work.
We are writing this letter in behalf of the family that Manang Vic left behind. As of the moment they have no stable source of income and are still settling expenses incurred from the hospital, the wake and burial.
The wake is being held at the Marytown Chapel and burial will be this Sunday, 27th of July. Some of us alumni are arranging for a visit this weekend and we are urging you to join us. Moreover, for those who may not be able to visit but would like to help financially, we are temporarily going to use Caloy Prado's Metrobank savings account to pool funds for the family's immediate needs.
For your donations, please deposit to:
Metrobank Savings Account Number: 0933093197535
Account Holder: Carlos Manuel S. Prado
Note: The purpose of this account and your deposits will be for the "abuloy" of those who could not personally visit the family and will also go to the expenses abovementioned. We will entrust the funds to the decision-maker of the family. Please also note that this DOES NOT translate into an Endowment Fund that some of the alumni previously discussed. Moreover, please DO NOT make a deposit after August 8, 2008, again, the account is only being temporarily used for the abovementioned purpose.
I'm sure the family will be very thankful for any help you will give. Please also forward to those who want to help, especially Marytowners.
Thank you brothers and sisters, you can contact me for the meet-up on Saturday. I'll be visiting after lunch.
Jo Santiago
MT Cell Leader 06-07
09175060587
4074453
Caloy Prado
MT Cell Leader 05-07
ate vic
July 21, 2008
Dear friends,
Just recently, I was able to visit Ate Victoria “Vic” Desierto, one of our manangs in Marytown, Loyola Heights. For some time already, Ate Vic has had an enlargement of body tissue at the right side of her neck. Medical tests have confirmed that this enlargement is due to a “follicular neck tumor.” This July, the mass on her neck has grown in size. Ate Vic now finds it difficult to swallow solid food or to even speak. Just this day, she was rushed to Quirino Memorial Medical Center (Quirino hospital).
Higit apat na taon na ang nakalilipas. Alalang-alala ko pa iyong unang “babad” o pagpasok ko sa Marytown, isang komunidad ng maralitang taga-lungsod sa Brgy. Loyola Heights. Sinamahan ako ni Bunso papunta sa bahay ng isa sa mga matagal na nilang kilalang manang. Pasikut-sikot at makikitid ang daan. Pagkarating namin, ipinakilala ni Bunso sa akin si Manang Victoria o “Ate Vic”. Naglalaba pa siya noon, kaya hindi rin kami nagtagal. Pero naalala ko kung saan ang bahay nila. At sa sumunod kong mga babad, doon ako lagi dumidiretso.
Medyo nagkakahiyaan pa kami ni Ate Vic noon. Nakuntento akong magmasid at makinig sa kanyang kuwento. Tubong Ilo-ilo si Ate Vic, kaya minsan pag nagsasalita siya, may halong mga salitang Ilonggo o Bisaya. Pumunta siya sa Manila sa pag-asang makakamit ng mas magandang kinabukasan. Dito sa Manila nakilala niya si Kuya Dong, at dito na rin sila nagpakasal at nanirahan.
As most of you probably know, several years ago, Ate Vic’s husband Kuya Dong suffered a brain stroke that rendered a side of his body paralyzed for some time. After this incident, Ate Vic has become the sole breadwinner of a family of 8 children. Of the eight, the youngest is 4 years old and studying, and the oldest is 19 years old and currently looking for work. Ate Vic and her family have been getting by due to the generous help and support of neighbors and of friends in Couples for Christ (CFC) and Our Lady of Pentecost Parish (OLPP).
Napalapit sa akin ang pamilya ni Ate Vic. Malaki silang pamilya - sina Kuya Dong at Ate Vic at ang kanilang walong anak: sina Apple, Dobek, Bona, Drilon, Joco, Aniana, Martie, at Bryle. Sina Apple at Bona ay nakilala ko bilang mga kasapi ng isang grupo ng kabataan sa Marytown. Sina Drilon, Joco, at Aniana ay kabilang sa mga batang tinuturuan namin sa lingguhang tutorial. Si Martie ay maliit pa lamang noon at pilyuhin. Nanununtok at mapaglaro. Si Bryle naman ay bata pa, ni hindi pa nakakapagsalita at nakakalakad noong una kong makilala. Si Dobek lang ang bihira kong maratnan sa bahay. Mapagbarkada at mahilig kasi sa basketbol.
Si Ate Vic ay nagtatrabaho bilang labandera at taga-plantsa sa iba’t ibang pamilya sa Pentecost Parish, Varsity Hills, La Vista, sa mga pamilyang Koreano at iba. Si Kuya Dong naman ay isang drayber. Mahirap ang buhay ng pamilya at madalas hindi sapat ang kinikita ng mag-asawa para sa pagkain, pagpapaaral ng anak, at iba pang gastusin ng pamilya.
Minsan nasabi ni Mour, isang kasama pag bumibisita sa Marytown, na naaabutan niya raw ang mga bata na hindi pa kumakain at siya na lang ang nagpapakain. Hirap na hirap si Ate Vic noong ma-stroke si Kuya Dong dahil bukod sa kailangan niyang alagaan ang asawa, kailangan niya ring maghanapbuhay para sa pamilya.
According to a doctor in Quirino hospital, Ate Vic would have to undergo a surgical operation to remove the said mass on her neck. The hospital’s social service program would reduce the cost of the operation to around Php 40,000. Aside from the actual surgery, a CT scan and several other laboratory tests will have to be performed before and after the operation. These tests are estimated to cost around Php 8,000.
Pero tuwing nakakadaan ako o nakakadalaw, lagi nila akong tinatanggap sa munting tahanan nila. May upuan pa ako at ang tsinelas ko ay ipinapasok pa nila sa loob ng bahay para hindi marumihan sa labas. At di minsan, inaalok pa ako nilang kumain.
Kitang-kita ko ang pagsisikap at paghihirap ni Ate Vic para sa kanyang pamilya. Minsan nasasaktan ako dahil sinusuway siya ng mga anak. Ganunpaman, damang-dama ko rin ang kanyang pananalig sa Panginoon. Miyembro sila ni Kuya Dong at aktibo sa Couples for Christ.
Minsan pabirong nagtanong si Ate Vic kung kailan kaya ako magkakaroon ng kasintahan. Sabi ko naman, huwag siyang mag-aalala dahil isa siya sa mga unang makakaalam pag meron na akong girlfriend. Dadalhin ko mismo sa bahay nila at ipapakilala ko sa kanya balang araw. Parang nanay na rin sa akin si Ate Vic.
Naabutan ko minsan si Kuya Dong na sumisigaw sa sakit ng katawan. At marahil sa tinding sakit na nadama, napasigaw siya sa anak na samahan akong bumili ng gamot. Si Ate Vic naman ay agad na humingi ng paumanhin sa akin. Sinabi pa niya kay Kuya Dong na huwag raw akong abalahin dahil may gagawin pa ako at uuwi na. Ganoon si Ate Vic, hindi humihingi ng kapalit.
Interested members of CFC and OLPP, in coordination with AtSCA, have contacted a foundation who might be able to help in paying for the costs of the operation. As of the moment, however, it is still being determined whether said foundation is willing to shoulder all or only part of the expenses of the operation, which is expected to push through sometime in August. In any case, as Ate Vic is already confined in the hospital, she and her family urgently need financial support to defray the costs of hospital and medical fees.
Pagkatapos kong mag-graduate, sumali ako sa isang volunteer organization at nawala ako ng isang taon sa Maynila. Noong minsang makadalaw ako sa Marytown dahil bakasyon, nagkita kami ni Ate Vic. Masaya kahit saglit lang. At nakakalungkot din dahil ganoon pa rin ang kalagayan ng pamilya.
Pagbalik ko ng Maynila, sasama sana ako para ipatingin ulit sa doktor iyong lumalaking bukol sa leeg ni Ate Vic. Pero sinabi niyang kailangan niyang magtrabaho at walang panahon para magpa-check-up. Umuwi rin ako ng Bikol. Pagkatapos, walang pagod namang ipinatingin nina Richie, Kaypee, Benjo, at iba pa si Ate Vic sa mga doktor. Mabuti na lamang at tinutulungan din ang pamilya ng mga kaibigan nila sa Couples for Christ at Pentecost Parish.
Pagbalik ko, nagsimula na muli ang aking pag-aaral. Hindi na ako nakapagbisita hanggang marinig ko ang balitang lumalala na raw ang kalagayan ni Ate Vic.
I am writing this letter as a friend of Ate Vic and her family, and I am appealing to all of you who know Ate Vic and those who would like to help out by helping pay for the costs of her operation, lab tests, and hospital and medical fees. Any amount that you give will go to the payment of these expenses. You may also choose to give to the family some amount or items in the form of goods during this time while Ate Vic is confined in the hospital and cannot provide for her family.
Nakabisita ako noong nakaraang Huwebes, Hulyo 17. Nabigla ako sa nangyari kay Ate Vic: sobrang nangayayat, nakahiga at hindi makagalaw nang gaano, hindi nakakapagsalita nang malakas, at hindi na rin nakakakain nang maayos. Lumubha na ang kanyang kondisyon. At higit na lumaki na nga ang bukol sa leeg niya.
Bago ako umalis, may sinabi siya sa akin. Pero hindi ko maintindihan sa hina ng kanyang boses. Na mukhang hindi na raw siya maooperahan. At iba pang mga bulong tungkol sa mga bata.
Noong gabing iyon, nagkita kami nina Kaypee, Benjo, Julie, at Richie. Sinabi kong naisip kong gumawa ng liham para sa mga alumni at mga nakakakilala kay Ate Vic para malaman nila ang kalagayan niya at makatulong kami, lalo’t hindi rin maidala si Ate Vic sa ospital ngayon dahil may moratorium daw ito sa mga pasyente at wala pa ngang nakakalap na salapi bilang pambayad.
Persons or parties who would like to give their donations may contact me (please see my contact details below) or Jo Santiago (0917-5060587 / luntianako@gmail.com). May we also request that you pass this letter to those whom you believe would be interested in helping, especially to those who know Ate Vic.
Ginawa ko itong liham noong gabing iyon. Hinihintay ko iyong desisyon ng foundation na nakapag-ugnayan ng Pentecost Parish at AtSCA para tumulong kay Ate Vic, dahil inaalam pa kung sasagutin ng foundation nang buo ang pambayad sa operasyon ni Ate Vic.
Finally, may we continue to pray for Ate Vic’s health, for her successful operation and recovery. Let us continue to put our trust in the Lord who makes all things well. Thank you very much.
Ngayong gabi ko sana ipapadala itong liham sa inyo (iyong mga naunang talata sa Ingles). Pero huli na. Hindi ako makapaniwala noong marinig ko ang balitang pumanaw na si Ate Vic ngayong gabi.
Bakit kailangang si Ate Vic pa? Paano na sina Kuya Dong at ang mga anak nila? Kasalanan ko ba? Kasalanan ba namin? Huli na at tila hindi man lamang kami, ako, nabigyan ng pagkakataong makatulong.
Ang tanging nagpapagaan ng loob ko ay iyong pag-iisip na nasa mas mabuting kalagayan na ngayon si Ate Vic. At na kailangang mas maging matatag para sa mga naiwan niyang anak.
Ipinadala ko pa rin sa inyo ang liham na ito. Bago maging huli na naman ang lahat. Na sana’y makita natin at maging mulat tayo sa kahirapan sa ating paligid. Na huwag nating kakalimutang habang nabubuhay tayo nang komportable, kayrami sa ating mga kababayan ngayon ay naghihirap at namamatay. Na sana’y may magawa tayo kahit munti para sa ikabubuti ng kapwa nating naghihirap. Na maraming paraan para gawin ito, sa anumang larangan man tayo nabibilang ay magagawa ito.
Hindi naman ito isang imbitasyon na talikuran o pabayaan ang ating sarili, pamilya o buhay. Pero isang imbitasyon ito, isang hamon sa atin, sa akin, na mamuhay kasama ang kapwa. Na gaya ng nasabi ng isang kakilala, sana’y isama natin ang kapwa sa ating mga pangarap. Na patuloy tayong sumunod sa yapak ng ating Panginoon na nakikiisa sa mga mahihirap.
Na huwag nating hintaying tumanda tayo bago makatulong sa iba.
Yours in Christ,
Caloy
Dear friends,
Just recently, I was able to visit Ate Victoria “Vic” Desierto, one of our manangs in Marytown, Loyola Heights. For some time already, Ate Vic has had an enlargement of body tissue at the right side of her neck. Medical tests have confirmed that this enlargement is due to a “follicular neck tumor.” This July, the mass on her neck has grown in size. Ate Vic now finds it difficult to swallow solid food or to even speak. Just this day, she was rushed to Quirino Memorial Medical Center (Quirino hospital).
Higit apat na taon na ang nakalilipas. Alalang-alala ko pa iyong unang “babad” o pagpasok ko sa Marytown, isang komunidad ng maralitang taga-lungsod sa Brgy. Loyola Heights. Sinamahan ako ni Bunso papunta sa bahay ng isa sa mga matagal na nilang kilalang manang. Pasikut-sikot at makikitid ang daan. Pagkarating namin, ipinakilala ni Bunso sa akin si Manang Victoria o “Ate Vic”. Naglalaba pa siya noon, kaya hindi rin kami nagtagal. Pero naalala ko kung saan ang bahay nila. At sa sumunod kong mga babad, doon ako lagi dumidiretso.
Medyo nagkakahiyaan pa kami ni Ate Vic noon. Nakuntento akong magmasid at makinig sa kanyang kuwento. Tubong Ilo-ilo si Ate Vic, kaya minsan pag nagsasalita siya, may halong mga salitang Ilonggo o Bisaya. Pumunta siya sa Manila sa pag-asang makakamit ng mas magandang kinabukasan. Dito sa Manila nakilala niya si Kuya Dong, at dito na rin sila nagpakasal at nanirahan.
As most of you probably know, several years ago, Ate Vic’s husband Kuya Dong suffered a brain stroke that rendered a side of his body paralyzed for some time. After this incident, Ate Vic has become the sole breadwinner of a family of 8 children. Of the eight, the youngest is 4 years old and studying, and the oldest is 19 years old and currently looking for work. Ate Vic and her family have been getting by due to the generous help and support of neighbors and of friends in Couples for Christ (CFC) and Our Lady of Pentecost Parish (OLPP).
Napalapit sa akin ang pamilya ni Ate Vic. Malaki silang pamilya - sina Kuya Dong at Ate Vic at ang kanilang walong anak: sina Apple, Dobek, Bona, Drilon, Joco, Aniana, Martie, at Bryle. Sina Apple at Bona ay nakilala ko bilang mga kasapi ng isang grupo ng kabataan sa Marytown. Sina Drilon, Joco, at Aniana ay kabilang sa mga batang tinuturuan namin sa lingguhang tutorial. Si Martie ay maliit pa lamang noon at pilyuhin. Nanununtok at mapaglaro. Si Bryle naman ay bata pa, ni hindi pa nakakapagsalita at nakakalakad noong una kong makilala. Si Dobek lang ang bihira kong maratnan sa bahay. Mapagbarkada at mahilig kasi sa basketbol.
Si Ate Vic ay nagtatrabaho bilang labandera at taga-plantsa sa iba’t ibang pamilya sa Pentecost Parish, Varsity Hills, La Vista, sa mga pamilyang Koreano at iba. Si Kuya Dong naman ay isang drayber. Mahirap ang buhay ng pamilya at madalas hindi sapat ang kinikita ng mag-asawa para sa pagkain, pagpapaaral ng anak, at iba pang gastusin ng pamilya.
Minsan nasabi ni Mour, isang kasama pag bumibisita sa Marytown, na naaabutan niya raw ang mga bata na hindi pa kumakain at siya na lang ang nagpapakain. Hirap na hirap si Ate Vic noong ma-stroke si Kuya Dong dahil bukod sa kailangan niyang alagaan ang asawa, kailangan niya ring maghanapbuhay para sa pamilya.
According to a doctor in Quirino hospital, Ate Vic would have to undergo a surgical operation to remove the said mass on her neck. The hospital’s social service program would reduce the cost of the operation to around Php 40,000. Aside from the actual surgery, a CT scan and several other laboratory tests will have to be performed before and after the operation. These tests are estimated to cost around Php 8,000.
Pero tuwing nakakadaan ako o nakakadalaw, lagi nila akong tinatanggap sa munting tahanan nila. May upuan pa ako at ang tsinelas ko ay ipinapasok pa nila sa loob ng bahay para hindi marumihan sa labas. At di minsan, inaalok pa ako nilang kumain.
Kitang-kita ko ang pagsisikap at paghihirap ni Ate Vic para sa kanyang pamilya. Minsan nasasaktan ako dahil sinusuway siya ng mga anak. Ganunpaman, damang-dama ko rin ang kanyang pananalig sa Panginoon. Miyembro sila ni Kuya Dong at aktibo sa Couples for Christ.
Minsan pabirong nagtanong si Ate Vic kung kailan kaya ako magkakaroon ng kasintahan. Sabi ko naman, huwag siyang mag-aalala dahil isa siya sa mga unang makakaalam pag meron na akong girlfriend. Dadalhin ko mismo sa bahay nila at ipapakilala ko sa kanya balang araw. Parang nanay na rin sa akin si Ate Vic.
Naabutan ko minsan si Kuya Dong na sumisigaw sa sakit ng katawan. At marahil sa tinding sakit na nadama, napasigaw siya sa anak na samahan akong bumili ng gamot. Si Ate Vic naman ay agad na humingi ng paumanhin sa akin. Sinabi pa niya kay Kuya Dong na huwag raw akong abalahin dahil may gagawin pa ako at uuwi na. Ganoon si Ate Vic, hindi humihingi ng kapalit.
Interested members of CFC and OLPP, in coordination with AtSCA, have contacted a foundation who might be able to help in paying for the costs of the operation. As of the moment, however, it is still being determined whether said foundation is willing to shoulder all or only part of the expenses of the operation, which is expected to push through sometime in August. In any case, as Ate Vic is already confined in the hospital, she and her family urgently need financial support to defray the costs of hospital and medical fees.
Pagkatapos kong mag-graduate, sumali ako sa isang volunteer organization at nawala ako ng isang taon sa Maynila. Noong minsang makadalaw ako sa Marytown dahil bakasyon, nagkita kami ni Ate Vic. Masaya kahit saglit lang. At nakakalungkot din dahil ganoon pa rin ang kalagayan ng pamilya.
Pagbalik ko ng Maynila, sasama sana ako para ipatingin ulit sa doktor iyong lumalaking bukol sa leeg ni Ate Vic. Pero sinabi niyang kailangan niyang magtrabaho at walang panahon para magpa-check-up. Umuwi rin ako ng Bikol. Pagkatapos, walang pagod namang ipinatingin nina Richie, Kaypee, Benjo, at iba pa si Ate Vic sa mga doktor. Mabuti na lamang at tinutulungan din ang pamilya ng mga kaibigan nila sa Couples for Christ at Pentecost Parish.
Pagbalik ko, nagsimula na muli ang aking pag-aaral. Hindi na ako nakapagbisita hanggang marinig ko ang balitang lumalala na raw ang kalagayan ni Ate Vic.
I am writing this letter as a friend of Ate Vic and her family, and I am appealing to all of you who know Ate Vic and those who would like to help out by helping pay for the costs of her operation, lab tests, and hospital and medical fees. Any amount that you give will go to the payment of these expenses. You may also choose to give to the family some amount or items in the form of goods during this time while Ate Vic is confined in the hospital and cannot provide for her family.
Nakabisita ako noong nakaraang Huwebes, Hulyo 17. Nabigla ako sa nangyari kay Ate Vic: sobrang nangayayat, nakahiga at hindi makagalaw nang gaano, hindi nakakapagsalita nang malakas, at hindi na rin nakakakain nang maayos. Lumubha na ang kanyang kondisyon. At higit na lumaki na nga ang bukol sa leeg niya.
Bago ako umalis, may sinabi siya sa akin. Pero hindi ko maintindihan sa hina ng kanyang boses. Na mukhang hindi na raw siya maooperahan. At iba pang mga bulong tungkol sa mga bata.
Noong gabing iyon, nagkita kami nina Kaypee, Benjo, Julie, at Richie. Sinabi kong naisip kong gumawa ng liham para sa mga alumni at mga nakakakilala kay Ate Vic para malaman nila ang kalagayan niya at makatulong kami, lalo’t hindi rin maidala si Ate Vic sa ospital ngayon dahil may moratorium daw ito sa mga pasyente at wala pa ngang nakakalap na salapi bilang pambayad.
Persons or parties who would like to give their donations may contact me (please see my contact details below) or Jo Santiago (0917-5060587 / luntianako@gmail.com). May we also request that you pass this letter to those whom you believe would be interested in helping, especially to those who know Ate Vic.
Ginawa ko itong liham noong gabing iyon. Hinihintay ko iyong desisyon ng foundation na nakapag-ugnayan ng Pentecost Parish at AtSCA para tumulong kay Ate Vic, dahil inaalam pa kung sasagutin ng foundation nang buo ang pambayad sa operasyon ni Ate Vic.
Finally, may we continue to pray for Ate Vic’s health, for her successful operation and recovery. Let us continue to put our trust in the Lord who makes all things well. Thank you very much.
Ngayong gabi ko sana ipapadala itong liham sa inyo (iyong mga naunang talata sa Ingles). Pero huli na. Hindi ako makapaniwala noong marinig ko ang balitang pumanaw na si Ate Vic ngayong gabi.
Bakit kailangang si Ate Vic pa? Paano na sina Kuya Dong at ang mga anak nila? Kasalanan ko ba? Kasalanan ba namin? Huli na at tila hindi man lamang kami, ako, nabigyan ng pagkakataong makatulong.
Ang tanging nagpapagaan ng loob ko ay iyong pag-iisip na nasa mas mabuting kalagayan na ngayon si Ate Vic. At na kailangang mas maging matatag para sa mga naiwan niyang anak.
Ipinadala ko pa rin sa inyo ang liham na ito. Bago maging huli na naman ang lahat. Na sana’y makita natin at maging mulat tayo sa kahirapan sa ating paligid. Na huwag nating kakalimutang habang nabubuhay tayo nang komportable, kayrami sa ating mga kababayan ngayon ay naghihirap at namamatay. Na sana’y may magawa tayo kahit munti para sa ikabubuti ng kapwa nating naghihirap. Na maraming paraan para gawin ito, sa anumang larangan man tayo nabibilang ay magagawa ito.
Hindi naman ito isang imbitasyon na talikuran o pabayaan ang ating sarili, pamilya o buhay. Pero isang imbitasyon ito, isang hamon sa atin, sa akin, na mamuhay kasama ang kapwa. Na gaya ng nasabi ng isang kakilala, sana’y isama natin ang kapwa sa ating mga pangarap. Na patuloy tayong sumunod sa yapak ng ating Panginoon na nakikiisa sa mga mahihirap.
Na huwag nating hintaying tumanda tayo bago makatulong sa iba.
Yours in Christ,
Caloy
Saturday, June 28, 2008
jvp batch 28 reentry session
Kumusta na ang batch 28?
Maraming nagbago, maraming nanatili. Caloy: Ako pa rin! Masaya kaya lang sana hindi ako nagmadali sa pagpasok sa law school. I wish I had given one more year to think about it, to reflect, to rest, to see myself after JVP, to find my God again - or let Him find me. Hindi naman sa nabawasan ang kagustuhan kong maging lawyer. I still want to become a lawyer. But maybe i am not yet ready to go to law school this soon. Gusto ko pa ring maging abogado para mas makatulong sa iba, lalo na sa mahihirap at naaapi. At ang saya-saya ko kasi nakita kong mas pinatatag, mas na-affirm itong paghahangad at paninindigan ko. JVP was one of the best decisions I've ever made. All thanks to Him.
Masaya rin ako kasi nakita ko ang dahilan kung bakit naging teacher ako sa JVP. May mga estudyante ako na nag-college this year. First year college sila, ako naman ay first year law school. Sabay kaming nag-aaral. At hopefully, sabay rin kaming magtatapos. At tuwing nagtetext sila, nagkukuwento ng buhay nila sa labas ng Mia, mas na-iinspire aong pahalagahan ang aking edukasyon, mas naiinspire akong magsipag. I want to be the best lawyer that I can be for others. Gusto kong makiisa sa pagpupunyagi, sa struggle, ng aking mga estudyante.
Sabi ni Ma'am Beth, we in UP are studying or, rather, being sent to school by taxpayers - fellow countrymen who bear the cost of our schooling. It is only our duty to study well and to help them afterwards.
***
Nanood kami ng "Get Smart" with manila batch 28. Saya! Nakakatawa! Ito talaga gusto kong movie: brainless (my brain is tired), hehe, makes you laugh!
Maraming nagbago, maraming nanatili. Caloy: Ako pa rin! Masaya kaya lang sana hindi ako nagmadali sa pagpasok sa law school. I wish I had given one more year to think about it, to reflect, to rest, to see myself after JVP, to find my God again - or let Him find me. Hindi naman sa nabawasan ang kagustuhan kong maging lawyer. I still want to become a lawyer. But maybe i am not yet ready to go to law school this soon. Gusto ko pa ring maging abogado para mas makatulong sa iba, lalo na sa mahihirap at naaapi. At ang saya-saya ko kasi nakita kong mas pinatatag, mas na-affirm itong paghahangad at paninindigan ko. JVP was one of the best decisions I've ever made. All thanks to Him.
Masaya rin ako kasi nakita ko ang dahilan kung bakit naging teacher ako sa JVP. May mga estudyante ako na nag-college this year. First year college sila, ako naman ay first year law school. Sabay kaming nag-aaral. At hopefully, sabay rin kaming magtatapos. At tuwing nagtetext sila, nagkukuwento ng buhay nila sa labas ng Mia, mas na-iinspire aong pahalagahan ang aking edukasyon, mas naiinspire akong magsipag. I want to be the best lawyer that I can be for others. Gusto kong makiisa sa pagpupunyagi, sa struggle, ng aking mga estudyante.
Sabi ni Ma'am Beth, we in UP are studying or, rather, being sent to school by taxpayers - fellow countrymen who bear the cost of our schooling. It is only our duty to study well and to help them afterwards.
***
Nanood kami ng "Get Smart" with manila batch 28. Saya! Nakakatawa! Ito talaga gusto kong movie: brainless (my brain is tired), hehe, makes you laugh!
Saturday, July 14, 2007
music club 
mga estudyante ko 
isa sa mga chapel kung saan nagmimisa si fr. dario
fellow teachers at st. therese high school of miarayon 
room ko
harvesting carrots
broccoli! 
carthweel foundation and music for the people workshopwith talaandig youth
sa may asparagus plant
mga estudyante ko bumabangon mga 2:30 o 3:00 am, ang iba para tapusin ang homework, ang iba para tumulong sa bahay dahil isang oras pa ang lakad papuntang paaralan. grabe noh? hindi ko alam kung ito rin ang dahilan kung bakit maraming nagcocollapse sa eskuwelahan. laging may insidenteng ganito bawat linggo...sobrang mabato ang daan sa mia.
sobrang lamig!!! hindi ko kayang maligo araw-araw, centralized air conditioning daw, hehe. minsan kulang ang isang jacket o sweater. mga 10-22 degrees C ang temperature dito. madalas mag-fog. :)
bihira kami kumain ng karne o isda, pero sobrang dami ng gulay! (fresh) ang daming patatas, kamote, carrots, corn,
kalabasa, broccoli, cabbage, asparagus, talong (lahat pinamimigay lang o galing sa bakuran). pag naghaharvest nga ng carrots, ang mga maliliit ay ibinibigay na lang nang libre kung minsan. binebenta naman ang mga malalaki sa malaybalay, cdo, atbp.
may ritwal sa pagpapakasal, kapag bumibili ng bagong baka/kalabaw, pag may nais mag-aral ng kultura ng talaandig (na banyaga o hindi talaandig). kailangan ng permiso ng mga datu o elders para umakyat sa kalatungan o kaya magsagawa ng iba pang mga ritwal. ngunit para sa mga kabataan, ang kultura ay di na gaanong pinapahalagahan. dahan-dahan na itong naglalaho.
nahihilo na ako sa bisaya at binukid!
may asparagus plant pala sa mia. pagmamayi-ari siya ng kumpanya sa italy, galing sa pilipinas ang mga manggagawa/magsasaka, ibinibenta naman ang mga produkto sa japan. ang planta rin ang dahilan kung bakit may smart signal! yehey! hehe kasi may 'transponder' ? sila, na nagpapalakas ng cellphone signal, kung kailangan siguro ng komunikasyon. dahil sa plant, maraming trabaho ang naibigay sa mga taga mia pero kamakailan lang ni-reject ng japan ang shipment ng asparagus dahil sa may kemikal daw ito. kaya nanganganib na isara ang planta. wala na rin masyadong ginagawa ngayon doon, pag walang ginagawa, walang trabaho, wala ring kita.
maaga mag-asawa o mag-"minyo" ang mga kabataan. may mga humihinto na ng pag-aaral dahil pina-"pakyaw" (ang pamilya ng dalaga ay binaabayaran ng pamilya ng binata, hal. P40 000, para maging asawa ng binata ang dalaga)
ang ganda ng tanawin sa likod ng miarayon elementary school!
higit pa sa magagandang daan, mas hangad ng mga taga-Mia ang peace and order, ayon kay Fr. Dario. Noong nakaraang taon, may mga engkuwentro dahil sa blood feud ng mga pamilya (gantihan o ubusan ng lahi). may estudyante ako sa 2nd year, ipinakita niya sa akin ang marka ng dalawang sugat (sa tuhod at sa may hita) kung saan pumasok ang dalawang bala ng baril. Hindi na pinatanggal ang mga bala, at hanggang ngayon, nandoon pa rin sa katawan niya. Huminto siya ng pag-aaral ng isang taon para magpagaling. Doon din sa ambush na 'yun namatay ang kanyang kapatid.
karaniwang tanawin ang mga baka o kalabaw sa daan :)
tuwing umaga nakikita namin ang mountain ranges ng kitanglad, sa north. sa south naman ang mt. kalatungan. nasa gitna kami ng mga bundok :)
kung gusto mo ng libreng biyahe mula CDO papuntang MIA (o vice versa), puwede kang sumakay sa "forward" trip, mga truck na ginagamit sa pag-transport ng iba't ibang crops. isang babala: masakit na puwit ang bayad, hehe, dahil sa kayraming naglalakihang mga bato sa daan. pero may bonus din: malamig na hangin! talo pa ang aircon :)
Papuntang Miarayon mula CDO:
1. Sumakay ng bus papuntang Malaybalay City
P95 kung hindi aircon, P105 kung de-aircon / 2 hrs
2. Mula Malaybalay, sumakay ng jeep o bus papuntang Kibanggay
P60 kung bus, P50 kung jeep / 2.5 hrs
3. Mula Kibanggay, mag-motor o "habal-habal" papuntang Miarayong sentro- mag-ingat sa mga bato at pataas na daan, parang ride sa starcity
P150 / 45-60 min
Kung bababa mula Mia papuntang Kibanggay, maaring sumakay ng jeep na nagbibiyahe tuwing Sabado, madaling araw.
P50 lang (mas mura kaysa sa habal-habal) / 2.5 hours
pero kailangang magising nang mga 2:30 am, dahil dumadaan ang jeep ng mga 3-4am. Maghintay sa may kurbada o bulangan (commercial area)
Monday to Friday schedule
5:30-5:45 gising na
5:45-6:00 ligo (o shampoo na lang at kaunting basa ng katawan)
6:00-6:45 breakfast
6:45-7:15 misa sa chapel (ako ang naggigitara, bubuo kami ng choir)
7:15-7:30 flag ceremony
7:30-8:20 biology class
8:20-9:10 t.h.e./computer/accounting class
9:10-10:00 physics class
10:00-10:20 recess (P3 ang turon)
10:20-11:10 general science class
11:10-12:00 free period (hay salamat!) pero ginagamit para
mag-check ng papel o gumawa ng lesson plan
12:00-1:00 lunch sa kumbento
1:00-1:50 chemistry
1:50-2:40 free period ulit!
2:40-3:30 general science (Mon at Wed) biology (Tue at Fri) libre pag thursday!
3:30-4:00 check ng papel o meet with clubs (music/choir, science, at cultural clubs)
4:00 dismissal
4:00-6:30 minsan check ng papel, minsan aral, o ayos ng gamit sa science lab at computer lab (binubuo pa lang sila ngayon), o kaya punta sa bulangan (commercial area sa miarayon-na may bakery, videokehan, karinderia, at ukay-ukay)
6:30-7:30 dinner
7:30-9:00 minsan basa o pahinga by 8 or 9pm, tulog na ako (sobra lamig talaga, pati jogging pants kulang)
tuwing biyernes pala, at 9pm may prayer meeting kami with convent girls and with Father Dario (pag nandun siya).. namimiss ko tuloy ang atsca.hehe. ang mga kasama ko pala sa kumbento ay sina vannie, gegie, at lorna (third year), at si lezel (fourth year).. sila ang 'convent
girls.' wala na kasi ang mga estudyanteng lalake sa kumbento. kasama rin namin na tumutulong sa pagtayo ng chapel sina kuya aldan at kuya loloy.
pag sabado:
9-12 ayos ng computer o science lab (binubuo pa lang kasi)
1-4 lesson plan o lumalabas ('suroy-suroy' o laag-laag)
5:30 tumutulong magluto kasama si father
6:15 kain at hugas ng plato pagkatapos
7:30 nanonood kami ng sine sa kumbento :)
pag linggo:
buong umaga misa ni father sa iba't ibang sitio ng miarayon regionmaliliit lang at payak ang mga kapilya dito, pawang gawa sa kahoy, maliban sa miarayon na sinesemento na.
***
namimiss ko na ang pamilya, ang atsca, ang mt, ang mga kaibigan, ang jvp batchmates, ang college life, ang init ng bicol at maynila, ang computer at internet, at unlimited ng globe.
bihira kami kumain ng karne o isda, pero sobrang dami ng gulay! (fresh) ang daming patatas, kamote, carrots, corn,
kalabasa, broccoli, cabbage, asparagus, talong (lahat pinamimigay lang o galing sa bakuran). pag naghaharvest nga ng carrots, ang mga maliliit ay ibinibigay na lang nang libre kung minsan. binebenta naman ang mga malalaki sa malaybalay, cdo, atbp.may ritwal sa pagpapakasal, kapag bumibili ng bagong baka/kalabaw, pag may nais mag-aral ng kultura ng talaandig (na banyaga o hindi talaandig). kailangan ng permiso ng mga datu o elders para umakyat sa kalatungan o kaya magsagawa ng iba pang mga ritwal. ngunit para sa mga kabataan, ang kultura ay di na gaanong pinapahalagahan. dahan-dahan na itong naglalaho.
nahihilo na ako sa bisaya at binukid!
may asparagus plant pala sa mia. pagmamayi-ari siya ng kumpanya sa italy, galing sa pilipinas ang mga manggagawa/magsasaka, ibinibenta naman ang mga produkto sa japan. ang planta rin ang dahilan kung bakit may smart signal! yehey! hehe kasi may 'transponder' ? sila, na nagpapalakas ng cellphone signal, kung kailangan siguro ng komunikasyon. dahil sa plant, maraming trabaho ang naibigay sa mga taga mia pero kamakailan lang ni-reject ng japan ang shipment ng asparagus dahil sa may kemikal daw ito. kaya nanganganib na isara ang planta. wala na rin masyadong ginagawa ngayon doon, pag walang ginagawa, walang trabaho, wala ring kita.
maaga mag-asawa o mag-"minyo" ang mga kabataan. may mga humihinto na ng pag-aaral dahil pina-"pakyaw" (ang pamilya ng dalaga ay binaabayaran ng pamilya ng binata, hal. P40 000, para maging asawa ng binata ang dalaga)
ang ganda ng tanawin sa likod ng miarayon elementary school!higit pa sa magagandang daan, mas hangad ng mga taga-Mia ang peace and order, ayon kay Fr. Dario. Noong nakaraang taon, may mga engkuwentro dahil sa blood feud ng mga pamilya (gantihan o ubusan ng lahi). may estudyante ako sa 2nd year, ipinakita niya sa akin ang marka ng dalawang sugat (sa tuhod at sa may hita) kung saan pumasok ang dalawang bala ng baril. Hindi na pinatanggal ang mga bala, at hanggang ngayon, nandoon pa rin sa katawan niya. Huminto siya ng pag-aaral ng isang taon para magpagaling. Doon din sa ambush na 'yun namatay ang kanyang kapatid.
karaniwang tanawin ang mga baka o kalabaw sa daan :)
tuwing umaga nakikita namin ang mountain ranges ng kitanglad, sa north. sa south naman ang mt. kalatungan. nasa gitna kami ng mga bundok :)kung gusto mo ng libreng biyahe mula CDO papuntang MIA (o vice versa), puwede kang sumakay sa "forward" trip, mga truck na ginagamit sa pag-transport ng iba't ibang crops. isang babala: masakit na puwit ang bayad, hehe, dahil sa kayraming naglalakihang mga bato sa daan. pero may bonus din: malamig na hangin! talo pa ang aircon :)
Papuntang Miarayon mula CDO:
1. Sumakay ng bus papuntang Malaybalay City
P95 kung hindi aircon, P105 kung de-aircon / 2 hrs
2. Mula Malaybalay, sumakay ng jeep o bus papuntang Kibanggay
P60 kung bus, P50 kung jeep / 2.5 hrs
3. Mula Kibanggay, mag-motor o "habal-habal" papuntang Miarayong sentro- mag-ingat sa mga bato at pataas na daan, parang ride sa starcity
P150 / 45-60 min
Kung bababa mula Mia papuntang Kibanggay, maaring sumakay ng jeep na nagbibiyahe tuwing Sabado, madaling araw.
P50 lang (mas mura kaysa sa habal-habal) / 2.5 hours
pero kailangang magising nang mga 2:30 am, dahil dumadaan ang jeep ng mga 3-4am. Maghintay sa may kurbada o bulangan (commercial area)
Monday to Friday schedule5:30-5:45 gising na
5:45-6:00 ligo (o shampoo na lang at kaunting basa ng katawan)
6:00-6:45 breakfast
6:45-7:15 misa sa chapel (ako ang naggigitara, bubuo kami ng choir)
7:15-7:30 flag ceremony
7:30-8:20 biology class
8:20-9:10 t.h.e./computer/accounting class
9:10-10:00 physics class
10:00-10:20 recess (P3 ang turon)
10:20-11:10 general science class
11:10-12:00 free period (hay salamat!) pero ginagamit para
mag-check ng papel o gumawa ng lesson plan
12:00-1:00 lunch sa kumbento
1:00-1:50 chemistry
1:50-2:40 free period ulit!
2:40-3:30 general science (Mon at Wed) biology (Tue at Fri) libre pag thursday!
3:30-4:00 check ng papel o meet with clubs (music/choir, science, at cultural clubs)
4:00 dismissal
4:00-6:30 minsan check ng papel, minsan aral, o ayos ng gamit sa science lab at computer lab (binubuo pa lang sila ngayon), o kaya punta sa bulangan (commercial area sa miarayon-na may bakery, videokehan, karinderia, at ukay-ukay)
6:30-7:30 dinner
7:30-9:00 minsan basa o pahinga by 8 or 9pm, tulog na ako (sobra lamig talaga, pati jogging pants kulang)
tuwing biyernes pala, at 9pm may prayer meeting kami with convent girls and with Father Dario (pag nandun siya).. namimiss ko tuloy ang atsca.hehe. ang mga kasama ko pala sa kumbento ay sina vannie, gegie, at lorna (third year), at si lezel (fourth year).. sila ang 'conventgirls.' wala na kasi ang mga estudyanteng lalake sa kumbento. kasama rin namin na tumutulong sa pagtayo ng chapel sina kuya aldan at kuya loloy.
pag sabado:
9-12 ayos ng computer o science lab (binubuo pa lang kasi)
1-4 lesson plan o lumalabas ('suroy-suroy' o laag-laag)
5:30 tumutulong magluto kasama si father
6:15 kain at hugas ng plato pagkatapos
7:30 nanonood kami ng sine sa kumbento :)
pag linggo:
buong umaga misa ni father sa iba't ibang sitio ng miarayon regionmaliliit lang at payak ang mga kapilya dito, pawang gawa sa kahoy, maliban sa miarayon na sinesemento na.
***
namimiss ko na ang pamilya, ang atsca, ang mt, ang mga kaibigan, ang jvp batchmates, ang college life, ang init ng bicol at maynila, ang computer at internet, at unlimited ng globe.
love you guys sobra. salamat sa lahat ng suporta.
Monday, May 28, 2007
grabe, dami na nangyari these past few weeks...
may16-27 yung jvp orsem.. it's been really fun and inspiring getting to know my fellow volunteers in jvp as well as the formation staff. grabe saludo ako (they remind me of atscans)
totoo na talaga 'to! waah i'm leaving!
i'm assigned in St. Therese of Miarayon High School in Miarayon, Bukidnon as a ... Science teacher of Tala-andig youth. kailangan ko na ulit mag-aral at mag-review (haha) at meron pa raw mga "others" sa job description na malalaman ko na lang pagdating dun. Malamig na malamig daw sa Mia, mas malamig pa kaysa Baguio, hehe. AT walang signal as of the moment! kaya ayan... naging totoo nga ang mga biro-biro, i'll be climbing mountains.hehe, literally.
nasa CDO ako ngayon (kahapon pa, 1st time outside Luzon!) sayang nga at nag-airplane kami, gusto ko sana barko, pero lalabas na mas mahal pa. Parang Naga ang CDO, mas malalaki nga lang ang mga malls hehe. I've been to Xavier Univ din, mga jesuit schools talaga pare-pareho ang atmosphere. and am currently with former jvp volunteers. grabe.. sobrang alagang-alaga ng mga former volunteers kaming "bukidnon triad" (jvp28 volunteers assigned sa bukidnon, hehe - ate reins, pong at ako. that's what we call ourselves) thanks to ate phil, ate elene day, ate ayn, ate tzi, ate irene, lloyd. (yey, and i get to practice my bisaya here! cool kaayo:)
aalis na ako maya-maya for Mia, sasakay sa tinatawag na "forward" - parang dyip o truck na nilalagyan ng mga gulay,crops,etc. to and from Mia. o diba? libre pa!
i don't know how i feel. sobrang mixed emotions talaga. pero happy. (siyemps, wala pa nga ako sa erya ko diba?) medyo excited at medyo kinakabahan din. sabi nila mahirap daw talaga.. pero masaya. i really feel so many things will change. nakakatakot din.. pero hopeful. mixed talaga. hehe.
ayan, totoo na. iba-iba na talaga ang landas nating lahat. haha. but i know everything'll be okay. hehe. Life.. God bless to everyone..
may16-27 yung jvp orsem.. it's been really fun and inspiring getting to know my fellow volunteers in jvp as well as the formation staff. grabe saludo ako (they remind me of atscans)
totoo na talaga 'to! waah i'm leaving!
i'm assigned in St. Therese of Miarayon High School in Miarayon, Bukidnon as a ... Science teacher of Tala-andig youth. kailangan ko na ulit mag-aral at mag-review (haha) at meron pa raw mga "others" sa job description na malalaman ko na lang pagdating dun. Malamig na malamig daw sa Mia, mas malamig pa kaysa Baguio, hehe. AT walang signal as of the moment! kaya ayan... naging totoo nga ang mga biro-biro, i'll be climbing mountains.hehe, literally.
nasa CDO ako ngayon (kahapon pa, 1st time outside Luzon!) sayang nga at nag-airplane kami, gusto ko sana barko, pero lalabas na mas mahal pa. Parang Naga ang CDO, mas malalaki nga lang ang mga malls hehe. I've been to Xavier Univ din, mga jesuit schools talaga pare-pareho ang atmosphere. and am currently with former jvp volunteers. grabe.. sobrang alagang-alaga ng mga former volunteers kaming "bukidnon triad" (jvp28 volunteers assigned sa bukidnon, hehe - ate reins, pong at ako. that's what we call ourselves) thanks to ate phil, ate elene day, ate ayn, ate tzi, ate irene, lloyd. (yey, and i get to practice my bisaya here! cool kaayo:)
aalis na ako maya-maya for Mia, sasakay sa tinatawag na "forward" - parang dyip o truck na nilalagyan ng mga gulay,crops,etc. to and from Mia. o diba? libre pa!
i don't know how i feel. sobrang mixed emotions talaga. pero happy. (siyemps, wala pa nga ako sa erya ko diba?) medyo excited at medyo kinakabahan din. sabi nila mahirap daw talaga.. pero masaya. i really feel so many things will change. nakakatakot din.. pero hopeful. mixed talaga. hehe.
ayan, totoo na. iba-iba na talaga ang landas nating lahat. haha. but i know everything'll be okay. hehe. Life.. God bless to everyone..
Subscribe to:
Posts (Atom)
